Zespol paranoidalny

Chory doznając omamów odczuwa je jako rzeczywiste spostrzeżenia i opowiada o nich z absolutnym przekonaniem. Dlatego chorym tym nie należy tłumaczyć, że głosy, które słyszą, obrazy, czy całe sceny, które widza, zapachy, dziwny zmieniony smak nie są rzeczywiste i że można je usunąć za pomocą odpowiedniego leczenia. Chory, który słyszy głos zza ściany czy spod łóżka, nie uwierzy, że są to omamy, jeżeli pokaże mu się,. że w tym miejscu wskazanym nie ma nikogo. Także przeniesienie chorego w inne miejsce nie usunie omamów. Omamy można usunąć jedynie środkami leczniczymi; personel lekarski, a szczególnie pielęgniarka musi uważnie i pilnie obserwować chorego, aby zapobiec nieszczęściu: samouszkodzeniu chorego i samobójstwu, czy choćby nieporozumieniom z innymi chorymi i agresji. Czasem udaje się złagodzić przeżycia chorego-., odwracając jego uwagę od nich, np. przez odpowiednie zatrudnienie. Pielęgniarka powinna odwrócić uwagę chorego od tych przeżyć przez zorganizowanie zajęć lub rozrywki. Nigdy nie należy podtrzymywać uwagi chorego na przeżyciach urojeniowych, dyskutować i sprzeczać się, bo to jeszcze bardziej rozdrażnia go i podnieca. Niektórzy chorzy próbują nawet nie zdradzać swoich omamów, czasem przeżywają omamy dyskretnie, czasem ukrywają je i opanowują swe reakcje (dysymulacja); wiedzą oni, że omamy uznaje się za dowód choroby psychicznej i ich wystąpienie może opóźnić wypisanie ze szpitala. Chory jednak nie jest zdolny ukryć swych omamów, bezwiednie zdradza się i bacznej obserwacji me ujdzie dziwne czasem jego zachowanie się.