Zespol lekowy

Lęk patologiczny, a więc lęk obejmujący sternictwo psychiczne człowieka, może wywołać najrozmaitsze reakcje chorego, groźne dla niego samego i otoczenia. Na skutek lęku - uczucia nieokreślonego zagrożenia, chorzy mogą dokonywać aktów rozpaczy, mogą mieć skłonność do samouszkodzenia ciała, rozdrapywania ran, okaleczania się, połykania ostrych przedmiotów. Przeżywanie lęku przez chorego manifestuje się niespokojnym zachowaniem, rozszerzeniem źrenic, drżeniem rąk, zimnym potem, "wystraszonym wyrazem twarzy". Chory w stanie lękowym może gwałtownie się bronić, uciekać, niekiedy nawet atakować. Chorzy z lękami wymagają niezwykle starannego nadzoru i opieki, niekiedy nawet podlegają ścisłej obserwacji, ponieważ lęk może się nasilić nagle i niespodziewanie (wyskoczenie z okna, rzucenie się ze schodów, itp.). Chorzy mogą odczuwać lęk już w momencie przyjęcia do szpitala, wynikający z faktu zamknięcia i izolacji od otoczenia. Pielęgniarka powinna wyjaśnić tym chorym celowość hospitalizacji z równoczesnym zapewnieniem, że w każdej chwili zostanie im udzielona pomoc, oraz że zawsze mogą się po nią zwrócić. Chorego takiego nigdy nie pozostawia się samego, musi być otoczony wyjątkowo troskliwą i serdeczną opieką. Stan lękowy ulega stopniowej likwidacji, jeżeli chory spotyka się z życzliwością ze strony opiekujących się pielęgniarek.