Zespol depresyjny

Przy opiekowaniu się chorymi depresyjnymi najważniejszym obowiązkiem pielęgniarki jest zapobieganie samobójstwu i samouszkodzeniu się chorego, ponieważ każdy chory przygnębiony i smutny jest skłonny do samobójstwa. Chorych tych należy nieustannie strzec i nigdy nie zostawiać samych, zwłaszcza w miejscu, gdzie mogą się odosobnić (łazienka, sanitariat). Nigdy nie można mieć pewności, czy chory nie wykorzysta najmniejszej okazji, by "uwolnić się" od dręczących myśli. Niektórzy chorzy umiejętnie ukrywają swoje zamiary samobójcze, opracowują plan pozbawienia się życia, a przy pierwszej okazji niespodziewanie go realizują. Chorzy przygnębieni są nieraz mało ruchliwi, siedzą w jednym miejscu i nie zwracają uwagi na siebie; ale gdy na przykład zauważą nie zamknięte przez nieuwagę drzwi, nagle wybiegają na korytarz i rzucają się ze schodów albo też niespodziewanie wybijają szyby i wyskakują przez okna, niekiedy wybiegają na korytarz, a stamtąd niezauważeni na zewnątrz szpitala - prosto pod koła samochodu lub pociągu. Również pozorna lub niewielka poprawa stanu psychicznego w przebiegu leczenia nie zwalnia pielęgniarki od prowadzenia ścisłej obserwacji chorego. Okazją do realizacji czynu samobójczego jest najczęściej noc, kiedy jest mniej personelu oraz godziny ranne i popołudniowe, w czasie szczegółowego przekazywania sprawozdań o chorych, w czasie wydawania posiłków lub w czasie wychodzenia na spacer. Należy nieustannie strzec chorych podejrzanych o zamiary samobójcze oraz chorych przygnębionych. Cały personel pracujący na oddziale musi znać tych chorych i przekazywać ich następnej zmianie. Pielęgniarka w swej pracy musi być bardzo czujna, gdyż chory zawsze znajdzie sposobność, aby popełnić samobójstwo. Czasem sam widok ostrego narzędzia budzi nagle myśl samobójczą.