Odmawianie pokarmu przez chorych

Chorych, którzy odmawiają przyjmowania pokarmu, należy namawiać do jedzenia, prowadzić rękę z łyżką do ust albo samemu karmić łyżką lub pomniczkiem, a nawet przez zgłębnik. Podczas jedzenia trzeba dokładnie sprawdzić, ile chory zjadł, czy nie oddał swego posiłku innym chorym, albo nie wylał go gdzieś na uboczu. Ponieważ chorzy depresyjni jadają wolno, należy podawać im posiłki w pierwszej kolejności (po sprawdzeniu ciepłoty potraw). U chorych przygnębionych należy kontrolować cotygodniowo masę ich ciała. Chorzy z depresją są bardzo wrażliwi, co zmusza pielęgniarkę do taktownego zachowania oraz okazywania uczuć zrozumienia i współczucia. Chory musi być przekonany, że jego nieszczęście jest traktowane poważnie. Ten typ postępowania dla chorych jest bardzo istotny. Chorego można zapewnić np.: "będzie pan na pewno czuł się lepiej, ale muszę panu jednocześnie powiedzieć, że nie jest pan w tej chwili w stanie uwierzyć w to, ani tego zrozumieć". Bardziej jeszcze ważne jest okazywanie pacjentowi cierpliwości i zdolności słuchania jego, co nie jest łatwe. Nasza przyjacielskość okazywana chorym jest tylko wtedy coś warta, gdy jest prawdziwa i naturalna. Każdy, pacjent z depresją potrzebuje osobistego intensywnego zainteresowania się jego osobą, lecz zajmowanie to nie może być zorganizowane w sposób schematyczny w dużym zespole chorych. Otoczenie pacjenta powinno być zaaranżowane w sposób barwny i przyjacielski (ozdoby ścian, kwiaty itp.). Jeżeli pacjent jest niespokojny i odczuwa lęk, nie powinien być pozostawiony sam sobie, opiekujący się personel powinien zawsze pozostawać przy nim i rozmawiać z nim w sposób spokojny i przyjacielski.