Objawy chorób psychicznych - omamy słuchowe

W omamach słuchowych można zauważyć postawę nasłuchującą, także żywą mimikę twarzy, chory zwraca głowę w jedną stronę, występują ruchy obronne, nieuzasadniony konflikt z innymi chorymi. W omamach smakowych charakterystyczne jest zachowanie: odmowa jedzenia, wypluwanie potraw, częste płukanie ust, domaganie się specjalnych posiłków. Niekiedy chory zatyka nos, często wietrzy salę, wącha przedmioty czy posiłki, co będzie świadczyło o omamach węchowych. W omamach wzrokowych i czuciowych: postawa prawie nieruchoma, ze wzrokiem zwróconym w jednym kierunku, strzepywanie z pościeli rzekomego robactwa, chwytanie nieistniejących przedmiotów, itp. Już na podstawie samego wyrazu twarzy i zachowania się chorego pielęgniarka może stwierdzić, ze chory przeżywa omamy, o których powinna niezwłocznie zawiadomić lekarza. W sprawozdaniach powinna opisać zachowanie się chorego, objawy, rodzaj i stopień ich nasilenia. W wypadku występowania urojeń nie należy o nich rozmawiać z chorym, potwierdzać ich ("dla świętego spokoju") albo zaprzeczać, ponieważ w ten sposób podtrzymuje się urojenia albo denerwuje lub drażni chorego. Zadaniem pielęgniarki jest obserwować zachowanie i wypowiedzi chorego oraz łagodzić fakt przeżywania ich, przez stworzenie przyjaznej atmosfery, życzliwy stosunek, nawiązanie kontaktu. Cierpliwe wysłuchanie chorego umożliwi poznanie jego urojeń. Ponieważ urojenia nie podlegają żadnej perswazji, należy uwagę chorego kierować na inne sprawy, najlepiej przez odpowiednio prowadzoną rozmowę lub interesujące zajęcie. Pielęgniarka powinna znać treść urojeń chorego, gdyż ułatwia to zaplanowanie opieki nad nim. Może wówczas przewidzieć zachowanie chorego w różnych sytuacjach, zapobiec samouszkodzeniu, samobójstwu, stanom podniecenia, samowolnemu oddalaniu się. Często chory demonstruje swoje urojenia, opowiada o nich; trudniej jest rozpoznać urojenia poniżenia, nihilistyczne, prześladowcze, jeśli chory ma słaby kontakt z otoczeniem lub nic nie mówi w stanie zahamowania. Niedopuszczalne jest wyśmiewanie się z treści urojeniowych oraz żartobliwe używanie określeń urojeniowych.