Zespol dementywny

Chorzy ze zmianami otępiennymi wymagają długotrwałej opieki personelu pielęgniarskiego. Są to najczęściej osoby starsze, które powinny mieć zapewnioną humanitarną opiekę. Ich stan psychiczny zazwyczaj charakteryzuje nastrój euforyczny, twierdzą, że dobrze się czują, nie zgłaszają żadnych dolegliwości bólowych. Z tego względu niedoświadczony personel pielęgniarski łatwo może nie dostrzec u tych chorych poważnych powikłań somatycznych, jak odparzenia, odleżyny, stany zapalne żylaków odbytu, stany zapalne skóry, przykurczę i wiele innych. Chorych takich należy traktować jako ciężko chorych, dokładnie wykonywać toaletę poranną i wieczorną, toaletę przeciwodleżynową, słać łóżka zgodnie z zasadami oraz stosować ćwiczenia przeciwprzykurczowe. Należy pamiętać, że chorzy dementywni mają trudności w przyjmowaniu posiłków (brak uzębienia) lub jedzą bardzo łapczywie, co grozi aspiracją pokarmu do dróg oddechowych. Poważny wpływ na ogólny stan zdrowia tych chorych ma dbałość o wygląd zewnętrzny. Pielęgniarka powinna dopilnować, aby chory był starannie ubrany, uczesany, gdyż te zabiegi wyraźnie dodatnio wpływają na samopoczucie i skłaniają do dalszych starań. Chorzy dementywni wymagają stałej opieki i obserwacji, gdyż niska sprawność orientacji sytuacyjnej powoduje, że mogą oni zabłądzić, oddalić się od grup chorych na spacerze, ulec wypadkowi, doznać urazów cielesnych (jak złamanie szyjki kości udowej czy złamanie kości przedramienia). Opieka nad chorymi otępiałymi nie może ograniczać się jedynie do dbałości o stan somatyczny; nie można pomijać bardzo istotnych potrzeb, jakimi są potrzeby psychospołeczne. Sprawując opiekę psychiatryczną nad chorymi dementywnymi pielęgniarka powinna przede wszystkim dbać o stan somatyczny chorego, korygować jego zachowanie, mieć go w zasięgu swojej obserwacji oraz dbać o zaspokojenie potrzeb psychospołecznych chorego.