Stan pobudzenia psychoruchowego

Podniecenie u psychicznie chorych jest objawem choroby. Właściwe wyobrażenie o chorobie psychicznej i zrozumienie postępowania chorego umożliwia postępowanie spokojne i rozważne, które prowadzi najprędzej do celu, do uspokojenia chorego. Chory zachowujący się w sposób agresywny jest często nadmiernie czynny i najlepiej działa na niego środowisko nieprowokujące i wolne od bodźców. W miarę możliwości trzeba unikać hałasu, rozpraszania uwagi i wzburzenia pacjentów. Chory agresywny musi mieć zapewnioną możliwość wyrażania swych uczuć w spokojnej i życzliwej atmosferze. Mimo że bywa on niezmiernie uciążliwy, nie można mu dać poznać, że sprawia kłopot czy jest nielubiany. Nie należy powstrzymywać go od formułowania słowami swego rozdrażnienia, nie wolno też podejmować prób słownego uspokajania go, czy bronienia przed nim osoby atakowanej słownie. Nie trzeba go też porównywać z innymi pacjentami czy z nim samym przy innych okazjach, ponieważ może to w nim stwarzać poczucie odepchnięcia. Odpowiedź na zadawane przez niego pytania powinna być prosta i bezpośrednia. Należy unikać zachęcania do rozmowy, niemniej stwarzać poczucie ciepła i zainteresowania. Chory podniecony może nie reagować w sposób pożądany na bezpośrednie polecenia. Zwykle czuje się on lepiej w otoczeniu spokojnych pacjentów, ponieważ jego agresywność wywołuje często podobną odpowiedź ze strony współtowarzyszy. W świeżych zachorowaniach starannie leczonych stany podniecenia występują rzadko i tylko przez krótki czas. Najczęściej trudności sprawiają jeszcze chorzy przewlekle, zwłaszcza chorzy od dawna, zaniedbani, zmanierowani, u których nie udało się uzyskać poprawy. Obecnie za pomocą odpowiednich leków i troskliwej opieki można wpłynąć uspokajająco na tych chorych, tak że liczba chorych o wzmożonym napędzie psychoruchowym w szpitalach psychiatrycznych jest minimalna.